Hoe spreidt u uw portefeuille?
Het belang van
spreiding binnen een portefeuille om risico’s gedurende jaren te
beperken wordt door de meeste financiële adviseurs onderkend.
Echter, op de manier waarop de meeste van hen dit uitvoeren maakt uw
portefeuille kwetsbaar. Lees verder om te zien hoe u uw portefeuille
het beste spreidt.
We weten allemaal
dat we ten aanzien van beleggingen niet ons hele kapitaal op een
beleggingsobject moeten zetten. Voor onze eigen veiligheid wordt ons
geadviseerd om ons geld over meerdere objecten te spreiden. Als één
investering mislukt dan zijn we niet alle geld kwijt. De
geschiedenis leert ons genoeg over mensen die op deze manier
failliet zijn gegaan.
Veel mensen denken
dat als zij in verschillende objecten investeren dat er dan al
genoeg spreiding is. Anderen verstaan onder spreiding dat zij niet
in een fonds moeten investeren maar in twee of zelfs niet bij een en
dezelfde adviseur moeten blijven. Dit is echter geen spreiding.
Eerst moeten we
weten welke argumenten ten grondslag liggen aan een goede spreiding.
Er bestaan veel risico’s waar we mee te maken hebben: het
marktrisico, het renterisico, het inflatierisico enz. Het doel van
spreiding is om de blootstelling aan ALLE risico’s te verkleinen;
niet aan een of twee.
Er bestaat niet
zoiets als De Perfecte Investering. ELKE investering heeft zijn
risico’s. Het combineren van investeringen met verschillende
risico’s en verschillende opbrengstmogelijkheden kan resulteren in
de opbrengst bij de een tegenover het risico bij de ander. Een
eenvoudig voorbeeld: veel gepensioneerden erkennen dat er een groter
risico bestaat bij beleggingen op de aandelenmarkt dan in
beleggingen in staatsleningen. Dat heeft als gevolg dat de meeste
ouderen de aandelenmarkt mijden.
Noch een belegging
in staatsleningen noch een investering in aandelen is perfect. Het
voordeel bij staatsleningen is hun stabiliteit, maar ze kunnen u
niet tegen inflatie beschermen. Een investering op de aandelenmarkt
kan u beter tegen inflatie beschermen, maar het mist de stabiliteit
van staatsleningen.
Hier helpt de
juiste spreiding. Spreiding over zowel staatsleningen als aandelen
is een manier om de risico’s van elk te verminderen. Hiermee wordt
het totale risico van uw portefeuille verkleind. Maar toch bent u
hiermee niet voldoende beschermd tegen alle risico’s.
Portefeuilles
zouden een spreiding moeten hebben in cash, aandelen, obligaties,
onroerend goed en misschien edelmetalen. Daarna nog eens een verdere
spreiding per beleggingsobject en daarna een spreiding in
investeringshoogte. De meeste adviseurs falen in het op de juiste
manier strategisch variëren van een portefeuille. Als uw hele
portefeuille is gebaseerd op slechts een strategie dan staat uw hele
portefeuille bloot aan de risico’s van die ene strategie.
Verreweg de meeste
adviseurs vertellen u dat de Buy and Hold-strategie de enige
succesvolle strategie is voor een investering op de aandelenmarkt.
Maar dat is een groot risico. Dat is ook de reden waarom veel
investeerders zo’n 30 – 50% van hun investering verloren zagen gaan
tussen 2000 en 2002. Het probleem was niet zozeer het type
investering, maar het gebrek aan het wijzigen van de portefeuille
door een uitgekiende strategie.
Er zijn veel
verschillende strategieën beschikbaar. De adviseur moet zich niet
aan één strategie vasthouden. Zoals iedere investering heeft iedere
strategie zijn sterke en zwakke punten. Daarom is mijn advies om uw
portefeuille onder te verdelen in verschillende beleggingsobjecten
en tevens per beleggingsobject weer een onderverdeling, ieder met
een eigen strategie.
De adviseur kan een
Buy and Hold-strategie gebruiken, maar hij zal het risico moeten
compenseren met een andere strategie die ontworpen is om een verlies
te beperken. Hij kan traditionele investeringen toepassen, maar hij
zal manieren moeten vinden om aan de verschillende wensen van zijn
client te voldoen. Dat houdt in een voortdurende wijziging in
strategieën.
